"Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος" ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Ευάγγελος Κομνηνάκης


H ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ Η ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Η κρίση χρέους δυσκολεύει τις ζωές όλων μας. Θα έλεγε κανείς ότι εκδηλώνονται οι συνέπειες μιας άφρονος πολιτικής ηγεσίας που θυσίασε στην αναπαραγωγή των εξουσιαστικών της προνομίων το μέλλον ενός ολόκληρου λαού.Γλύτωσε από την τιμωρία τους ενόχους και υποθήκευσε το μέλλον των επομένων γενεών. Ως εδώ δύσκολα διαφωνεί κάποιος με τις γενικές αυτές διαπιστώσεις.Είναι όμως δυνατόν να ισχυρισθεί παρόλα αυτά κάποιος, πως ούτε ο καταλογισμός των ευθυνών, ούτε και η αντιμετώπιση της κρίσεως προϋποθέτουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά;

H ιδεολογία ως σύνολο αρχών επιχειρεί να κατευθύνει την κοινωνία προς τις αρχές εκείνες οι οποίες συγκροτημένες σε ενιαίο κώδικα επαγγέλλονται πολιτικές λύσεις στα προβλήματα της ανθρώπινης συμβίωσης.

Συνεπώς ισχυρίζομαι πως κάθε ασκούμενη πολιτική η οποία παράγει πολιτικά αποτελέσματα, είτε ευτυχή, είτε καταστροφικά για ένα Τόπο, έχει αναποδράστως ιδεολογικά χαρακτηριστικά, ιδεολογικές κατευθύνσεις. Πού έστρεψε την κοινωνία μας η Ιδεολογία της Μεταπολιτεύσεως; Ή να το πούμε διαφορετικά, ποια ήταν η κυρίαρχη Ιδεολογία κατά τη Μεταπολίτευση;

Πιο συγκεκριμένα στο ζήτημα της νομιμότητος/ατιμωρησίας για την οποίαν σήμερα ακούγονται κραυγές τι κατευθυντήριες γραμμές χάραξε η Μεταπολιτευτική Ελλάδα;

Η απάντηση είναι εύκολη. Η μεταπολίτευση απογείωσε τη χαλαρή ηθική, την ανοχή στην παρανομία, την παραβατικότητα, την εγκληματικότητα. Χλεύασε τα ηθικά πρότυπα, τραγούδησε στα μπουζούκια ονόματα υπουργών Δημοσίας Τάξεως, απομόνωσε την πνευματική εκφορά του εκκλησιαστικού λόγου, ωφέλιμου για τη συνοχή της κοινωνίας και χειροκρότησε τους 15χρονους μαθητές όταν εκσφενδόνιζαν πέτρες κατά αστυνομικών τμημάτων άνευ λόγου και αιτίας.

Αλλά και σε κεντρικό επίπεδο, σε επίπεδο ηγεσίας, πολιτικής καθοδήγησης ποιος ήταν ο ιδεολογικός προσανατολισμός της κοινωνίας;;

Τα δωράκια της διαφθοράς και της συναλλαγής που είχαν νομιμοποιηθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τα σκάνδαλα εξουσίας, ο ηδονοθηρικός τρόπος ζωής με κάθε τίμημα,η προσκόλληση στην εξουσία με κάθε μέσον και με ζημία της πατρίδος ακόμη.

Με δυο λόγια, στο ζήτημα συνολικά της διαφάνειας, της απονομής δικαιοσύνης και του καταλογισμού των ευθυνών μία ολόκληρη κοινωνία εκπαιδεύτηκε στη χαλαρή στάση, στην ανοχή, στον συμψηφισμό και στη συγκάλυψη. Κατόπιν στη δόλια διαχείριση σκανδάλων και στον αμοιβαίο εκβιασμό για να ξανάρθει πιο στέρεος ο συμψηφισμός.

Η δικαιοσύνη δεν αποτελούσε πια ηθική προτεραιότητα, αλλά ηθική πολυτέλεια, αξίωση μη αναμενόμενη. Όσοι εμάχοντο για δικαιοσύνη, ηθική τάξη και κοινωνική αλήθεια ετίθεντο στο περιθώριο χαρακτηριζόμενοι στην καλλίτερη περίπτωση ρομαντικοί και στη χειρότερη υποκριτές.

Θα έλεγε κανείς με διαυγή ιστορική κρίση πως οι Έλληνες εκείνοι που τον καιρό του 40 είχαν καταληφθεί από την τρέλα του πατριωτισμού, του ηρωισμού, της προσφοράς και της προσωπικής υπέρβασης, στη Μεταπολίτευση είχαν υποκύψει στην τρέλα του ευδαιμονισμού με κάθε κόστος, στο πάθος της άρνησης, της ιδιοτέλειας, του ανταγωνισμού των κεκτημένων, της πάλης όχι των τάξεων απλώς, αλλά των υποομάδων των τάξεων και των ατόμων χωριστά. Σε ένα ανταγωνισμό προϋπόθεση και σκοπός του οποίου ήταν η εξασφάλιση της ήσσονος προσπαθείας , η καταξίωση με πλάγιο τρόπο.

Σε αυτό το κλίμα που κανείς δεν το απέρριπτε ως ανήθικο είχαν όλοι την ευκαιρία να καταξιωθούν ή έστω να ελπίζουν. Η δυναμική της ανήθικης μεταστροφής , της επένδυσης στον πιο κυνικό τυχοδιωκτισμό είχε συμπαρασύρει μεγάλες μάζες του πληθυσμού και όλοι ήταν πλέον βέβαιοι για τη μεγάλη διάρκεια ζωής των νέων ηθών. Αυτός ήταν και ο πυρήνας της περίφημης Αλλαγής του ‘81. Διότι η κοινωνία είχε όντως αλλάξει, είχε ευθυγραμμισθεί με την πολιτική διδασκαλία της Αλλαγής.

Σε αυτό το κλίμα το μόνο που δεν ενδιέφερε κανέναν ήταν η νομιμότητα, το μόνο που δεν κρινόταν ήταν η κοινωνική ηθική, το μόνο που δεν ανησυχούσε επίσης κανένα ήταν η διάρρηξη της συνοχής, η υπονόμευση του εθνικού συμφέροντος.

Άρα είναι σαφές ότι στη Μεταπολίτευση όχι μόνο υπήρξαν πολιτικές με ξεκάθαρο ιδεολογικό πρόσημο, αλλά υπήρξαν και ιδεολογικά κάστρα που γαλούχησαν στην ανηθικότητα τους Έλληνες. Ένας ολόκληρος λαός εθίστηκε στην ατιμωρησία της Αλλαγής, πολιτικής και κοινωνικής Αλλαγής.

Κι όμως τότε δεν αγανακτούσε κανείς. Κανείς τότε δεν έκανε λόγο για την επανάσταση του αυτονόητου, κανείς δε φρόντιζε τότε για το μέλλον.

Από την άλλη μεριά όταν μία κρίση έχει εκδηλωθεί, οφείλεις να την αντιμετωπίσεις. Υποχρεούσαι να κινητοποιήσεις δυνάμεις, αποθέματα και αντοχές που κινούνται και φθάνουν τα όρια της υπάρξεώς σου. Και αυτό είναι το δεύτερο κρίσιμο ζήτημα.

Ποια είναι όμως τα ηθικά αποθέματα τούτης της κοινωνίας; ποιες είναι οι αντοχές της; πόσοι είναι άραγε οι λόγοι που την ενώνουν και πόσο περισσότεροι είναι οι λόγοι που την κάνουν να σπαράσσεται;

Πώς μπορεί μία κοινωνία να αντιδράσει όταν η λοβοτομή αντικαθιστά τη μνήμη, η ιδιοτέλεια τον πατριωτισμό και η πάλη των τάξεων την εθνική ενότητα; Όταν η αποφασιστικότητα και η πεποίθηση εαυτού δίνουν τη θέση τους στην αποδόμηση και τη σύγχυση; Όταν το πνεύμα προσφοράς το αντικαθιστά η άρνηση και τη συμμετοχή η αποχή;

Στον τομέα της αντιμετώπισης μίας εθνικής απειλής, το μόνο γνωστό αντίδοτο παραμένει η εθνική συστράτευση. Όσο όμως και να την επικαλείται κάποιος σήμερα, δεν πρόκειται να πείσει σίγουρα εκείνος, του οποίου ο αντιπατριωτικός λόγος ανασύρει πολύ πρόσφατες οδυνηρές μνήμες. Ο πατριωτισμός δε μπορεί να είναι το κάλυμμα της εξουσίας που καταρρέει.

Δεν είναι αυτός ο σκοπός του πατριωτισμού , εργαλείο για να γατζώνονται στην εξουσία οι λίγοι εξαπατώντας τους πολλούς. Τότε η επίκληση του πατριωτισμού είναι απλώς η ομολογία της παλιανθρωπιάς , ή καλλίτερα το τελευταίο καταφύγιό της όπως έλεγε ο Σάμιουελ Τζόνσον.

Όσοι από τους εξουσιαστές σήμερα τον επικαλούνται δεν πείθουν , διότι μέχρις εχτές τον δαιμονοποιούσαν. Ο πατριωτισμός, η ηθική στάση, το δημόσιο συμφέρον, το πνεύμα της προσφοράς και της χρηστής διοικήσεως δεν είναι σημαίες ευκαιρίας, αλλά ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Όπως ιδεολογικά χαρακτηριστικά είναι ο διεθνισμός και η γραφειοκρατία, ο κομματισμός και η πάλη των τάξεων.

Συνεπώς σε καμμία πολιτική διευθέτηση δε λείπει το πρόσημο της ιδεολογικής σφραγίδος.
Όσοι σήμερα έστω και αργά αγανακτούν, θα πρέπει να πάρουν θέση σε αυτά τα 2 ζητήματα. Το πρώτο είναι το ζήτημα της απονομής δικαιοσύνης. Το δεύτερο είναι η πίστη στην εθνική προσπάθεια.

Κι όμως και η Εθνική Διαπαιδαγώγηση και η Δικαιοσύνη ως αίτημα της Ηθικής ήταν στο στόχαστρο της Μεταπολιτευτικής Ιδεολογίας.

Αν επιστρέψουμε σε αυτά για να σωθούμε θα είμαστε φασίστες;

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Ένας Ωραίος Έλληνας

Ο ΈΛΛΗΝΑΣ της φωτογραφίας είναι ο Ανδρέας Μορφίτης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κόμματος, της Κύπρου μας. Σας παρουσιάζω μια ανοιχτή επιστολή προς τους ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ, που από μόνη της αποτελεί μια Εθνικιστική πράξη.
Το δικό μου σχόλιο σε αυτή την επιστολή- έκκληση είναι η φράση του Ίωνα Δραγούμη: Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος Ανθρώπου. Να σκοπός μιας ζωής!
Νίκος Τζιόπας


Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις αλλά και ο Ελληνικός λαός στο σύνολο του είχαν προσφέρει από το υστέρημα τους κάθε δυνατή βοήθεια (υλική και ηθική) κατά την περίοδο της μεγάλης δοκιμασίας του Κυπριακού Ελληνισμού μετά την Τουρκική Εισβολή του 1974.

Η βοήθεια αυτή εκδηλώθηκε είτε με την μορφή οικονομικών εμβασμάτων από τον Ελληνικό προϋπολογισμό, είτε υπό μορφή εξαιρέσεων από οικονομικές υποχρεώσεις των Κυπρίων φοιτητών στην Ελλάδα, είτε υπό μορφή αποστολής υλικής βοήθειας προς τους πρόσφυγες κτλ κτλ.

Σήμερα η Ελλάδα ευρίσκεται στο χείλος του γκρεμού – ένα μόλις βήμα από την άβυσσο- και απλώνει χείρα βοηθείας προσπαθώντας να κρατηθεί όρθια και να αποφύγει τη χρεωκοπία και την ταπείνωση.

Παρά το γεγονός ότι η διεθνής οικονομική κρίση άρχισε να απειλεί και τη δική μας ιδιαίτερη πατρίδα φρονώ ότι έχουμε αρκετά σημαντικά περιθώρια για να απλώσουμε το χέρι στους Ελλαδίτες αδελφούς μας και να ανταποδώσουμε όσα μας πρόσφεραν στις δύσκολες στιγμές μας μετά από το 1974.

Μερικές μόνο εισηγήσεις:

1ον Κατά τις φετινές θερινές διακοπές μας ας ξεχάσουμε τις Ελβετικές Άλπεις, τις μακρινές Ασιατικές χώρες και τους εξωτικούς προορισμούς καθώς και τα παράλια της Μικράς Ασίας και την Κωνσταντινούπολη που διαφημίζονται στον Κυπριακό ημερήσιο τύπο.
Ας διαλέξουμε τις ομορφιές της Ελληνικής υπαίθρου και των Ελληνικών νησιών και ας ενισχύσουμε με κάθε δύναμη τον Ελληνικό τουρισμό.

2ον Οι εργοδότες και οι επιχειρήσεις που αποδεδειγμένα αδυνατούν να εξεύρουν ντόπιο Κυπριακό προσωπικό για κάλυψη των αναγκών τους ας προτιμήσουν τους Ελλαδίτες αδελφούς μας έναντι των Κοινοτικών και των υπηκόων τρίτων χωρών που έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει την Κυπριακή αγορά εργασίας.

3ον Τα Κυπριακά εμποροβιομηχανικά επιμελητήρια και οι Σύνδεσμοι Εργοδοτών ας συναντηθούν με τους Ελλαδίτες συναδέλφους τους για να μελετήσουν κάθε δυνατό τρόπο αιμοδότησης της Ελληνικής οικονομίας.

4ον Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και Οργανώσεις της Κύπρου που διαλαλούν τις ευαισθησίες τους για την ανάγκη στήριξης των δυσπραγούντων συνανθρώπων μας ας τείνουν ευήκοον ους και ας απλώσουν χείρα βοηθείας προς τους Ελλαδίτες δυσπραγούντες αδελφούς μας.

5ον Οι Κύπριοι επιχειρηματίες της επισιτιστικής βιομηχανίας και των κέντρων αναψυχής ας ανοίξουν τις πόρτες των εστιατορίων και των καφετεριών στα παιδιά της ΕΛΔΥΚ και ας τους δείξουν συμβολικά τα αισθήματα του αλτρουισμού, της αγάπης και της συμπαράστασης τους.

Αυτές, και όχι μόνο, είναι μερικές σκόρπιες σκέψεις για να κάνουμε πραγματικότητα τα συνθήματα της αδελφοσύνης των Πανελλήνων και να υλοποιήσουμε τον αυτάρεσκο τίτλο μας ότι είμαστε «Ωραίοι Έλληνες»!




Ανδρέας Μορφίτης
Μέλος Πολιτικού Γραφείου
του Ευρωπαϊκού Κόμματος


16/06/2011

Υ.Γ. Το κρατικό ραδιόφωνο και η κρατική ραδιοτηλεόραση της Κύπρου που από πρωίας μέχρι νυκτός διατυμπανίζoυν ότι οι «πρόσφυγες μας αφορούν» εννοώντας τους πολιτικούς πρόσφυγες, ας αφιερώσουν λίγο από το διαφημιστικό τους χρόνο για να μας δώσουν το μήνυμα ότι και οι Ελλαδίτες αδελφοί μας, μας αφορούν!
Δεν είναι καθόλου σοβινιστικό, ούτε ρατσιστικό.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Κύπρος, η Μεγάλη Προδοσία του Κώστα Δημητριάδη


Λίγα λόγια από το συγγραφέα:

"...Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφεί για την αντίσταση των Ελληνικών όπλων κατά την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, το «μαύρο» καλοκαίρι του 1974. Προσωπικά έχω υπ’ όψιν μου περ’ιπου 80 βιβλία – Ελληνικά και ξένα – τα οποία έχω μελετήσει προσεκτικά, διαβάζοντάς τα 2 και 3 φορές το καθένα, διασταυρώνοντας τα γεγονότα που αναφέρει το καθένα από αυτά, με ότι αντίστοιχο αναφέρουν τα υπόλοιπα, έτσι ώστε να αποκομίσω την μία και μοναδική αντικειμενική αλήθεια – όσο αυτό είναι δυνατόν - και να βγάλω τα προσωπικά συμπεράσματά μου. Αυτό περισσότερο από όλα για να είμαι ήσυχος με τον εαυτό μου και την συνείδηση μου, ότι όταν κατηγορώ κάποιους για «προδοσία» ή «ανικανότητα», να μπορώ να το στηρίξω με στοιχεία.

Το οφείλω επίσης στον πατέρα μου, που παιδί ακόμα, τον θυμάμαι να διαπληκτίζεται την ημέρα της Επιστράτευσης, με τον Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος της γειτονιάς μου στο Κερατσίνι, όταν αυτός του έλεγε ότι δεν επιστρατεύεται γιατί είχε λευκό Απολυτήριο και εκείνος οργίλος του φώναζε «εγώ θέλω να πάω να πολεμήσω για την πατρίδα μου!»

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Ελληνική Πρόκλησις του Ανδρέα Δενδρινού



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ – Ανδρέας Δενδρινός
Εκδόσεις Ελεύθερη σκέψις – Αθήνα 1976
ε΄ έκδοση – 1984

…Η σημερινή μας Παρακμή, απορρέει κατ’ ευθείαν από το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς μας, που καλλιέργησε, εξέθρεψε και θεοποίησε τον «Μετριοπαθή Άνθρωπο»…
…οι σημερινοί διανοούμενοι, δεν μπορούν να ενταχθούν ουσιαστικώς πουθενά. Η ίδια η φύσις τους, είναι η αντίθεσις της εντάξεως σε οτιδήποτε θετικό, οποιαδήποτε πνευματική προσπάθεια. Καιροσκόποι και κερδοσκόποι του πνεύματος, δημιουργούν τεχνητές εξωτερικεύσεις και γενικεύσεις των δικών τους συμπλεγμάτων, φαντασιώσεων κι απωθημένων…
…Με την «δημοκρατία», η έννοια της συλλογικής θελήσεως του Έθνους και της Φυλής χάθηκε, γιατί χάθηκε ο σεβασμός των μαζών προς την έννοια του κράτους. Το κράτος έχασε την ιστορική υπόστασή του. Έγινε ένας απλός εντολοδόχος μιας τυχάρπαστης «πλειοψηφίας» και υποδουλώθηκε στην αναζήτηση, την αναγνώριση και την κολακεία της. Από ηγέτης έγινε ουραγός. Με αυτή την παρηκμασμένη έννοια, οι «ηγέτες» έπαψαν να παίζουν τον απαραίτητο καθοδηγητικό ρόλο τους και έγιναν διαχειριστές και λογιστές μαζικών διεκδικήσεων, εισπράξεων και πληρωμών. Το κράτος έγινε ανώνυμη εταιρεία και οι ηγέτες μετακλητοί σύμβουλοι – διαχειριστές!

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

"Η κοσμοθεωρία του Εθνικισμού" του Κώστα Πλεύρη

"Δια τον εθνικισμόν το Έθνος τυγχάνει απεριόριστον χρωνικώς και αδέσμευτος χωρικώς. Ήτοι ως έθνος υπό την οργανικήν του πλέον έννοιαν νοείται όλο το σύνολον των παρελθουσών γεννεών συν των μελλουμένων να έλθουν… Επομένως όταν λέγωμεν το Ελληνικόν Έθνος, υποδειλούμεν όλας τας γεννεάς που παρήλθον και όλας τας γεννεάς, που αναμένονται.
…Αι εθνικαί κοινωνίαι είναι αι μόναι ανθρώπιναι κοινωνίαι που υπάρχουν από την έποψιν της ενιαίας συγκροτήσεως και της κατευθύνσεως προς ενιαίον στόχον. Η ανθρωπότης αποτελεί αφηρημένην έννοιαν, δεν συνιστά οργανωμένην κοινωνίαν."

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

"Πολιτική Ορολογία" του Δημ. Ευαγγελίδη


Η Ιδεολογική σύγχυση και ο πολιτικός αποπροσανατολισμός που συστηματικά καλλιεργούνται στις Δυτικές κοινωνίες, είναι φαινόμενα που έχουν αρχίσει να γίνονται ευρύτερα αντιληπτά.
Εκείνο όμως, που σίγουρα διαφεύφει, είναι ο σημαντικός ρόλος που φαίνεται ότι διαδραμίζει στο παιχνίδι αυτό η αλλοίωση των εννοιών της πολιτικής, κοινωνιολογικής, φιλοσοφικής κ.λπ. ορολογίας.
Όλες οι ενδείξεις αλλά και οι σχετικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η διαστρέβλωση των εννοιών και η χρησιμοποίηση των όρων είτε με άλλο, παραπλήσιο περιεχόμενο είτε ακόμη και με εντελώς αντίθετο του πραγματικού, είναι ανυπολόγιστης αξίας όπλο στα χέρια εκείνων που ξέρουν να το χειριστούν.
Η "Πολιτική Ορολογία" του Δ. Ευαγγελίδη είναι ένα πολύτιμο βοήθημα για όσους επιθυμούν να γνωρίσουν τις έννοιες (πολιτικές, κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές), που αναλύει με την μορφή ενός εύχρηστου λεξικού.
Βεβαίως, ο συγγραφέας δεν εξαντλεί το θέμα. Παραθέτει, όμως, τους όρους εκείνους που χρησιμοποιούνται κατά κανόνα σε καθημερινή βάση.
Γι' αυτό και αποτελεί, τελικώς, σημαντική πηγή, όχι μόνον για εκείνους οι οποίοι θέλουν να γνωρίσουν τους πολιτικούς κ.λπ. όρους, αλλά και για εκείνους οι οποίοι δεν επιθυμούν να πέσουν θύματα παραπληροφόρησης από την χρήση και αλλοίωση των εννοιών που επιχειρείται από τα Μ.Μ.Ε

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Γιάννης Γιαννάκενας

Απόσπασμα από παρέμβαση προς την 8η Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού.

Το Έθνος είναι ο Λαός στην ιστορική του πορεία. Είναι το σύνολο εκείνο των ανθρώπων που χαρακτηρίζεται κυρίως από κοινή: φυλή, γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις και βιώματα. Στοιχεία που διαμορφώνουν κοινή συνείδηση δηλ. εθνική συνείδηση. Το έθνος δεν περιορίζεται στα κρατικά όρια πατρίδος, αλλά εξαπλώνεται όπου είναι συγκεντρωμένοι πληθυσμοί του που βρίσκονται σε προγονικές εστίες εκτός των συνόρων του κράτους-βάση του.
Όταν απειλείται το έθνος εκδηλώνεται η ενεργητική του πλευρά, που δεν φρονεί μόνο εθνικά αλλά και αγωνίζεται εθνικά δηλ. ο εθνικισμός του. Όταν το έθνος εκδηλώνεται προς απελευθέρωση σκλαβωμένων αδελφών (ομοεθνών) όπως έγινε π.χ. για εμάς τους Έλληνες, τον προηγούμενο αιώνα στην Μακεδονία, Θράκη, Ιωνία, Πόντο, Βόρειο Ήπειρο και στην Κύπρο, τότε έχουμε «Αλυτρωτισμό» ή αλλιώς αλυτρωτικό εθνικισμό.
Σε κάθε περίπτωση, ο εθνικισμός και ο αλυτρωτισμός αφορούν στα δίκαια ενός έθνους υπαρκτού και διαχρονικού που αντιστέκεται υπερασπίζοντας τον ίδιο τον εαυτό του. Υπερασπίζοντας δηλ. τους ανθρώπους του, τα εθνικά τους δικαιώματα και την κληρονομιά τους. Εν ολίγοις: την Ιστορία, το Παρόν και το Μέλλον του

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Θωμάς Τουσιάδης


Εθνικισμός είναι η έκφραση των συμφερόντων του Έθνους και Εθνικιστής είναι αυτός που αγαπάει και αγωνίζεται για τα συμφέροντα και την προκοπή της πατρίδας του.
Εθνικισμός είναι ο φυσιολογικός τρόπος ζωής και σκέψης κάθε φυσιολογικού ανθρώπου. Είναι η τιμή και ο σεβασμός προς την ιστορία και την δημιουργία , πνευματική και υλική του λαού κατά την διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής. Εθνικισμός είναι η αγάπη προς τον λαό και η προσπάθεια για μια αξιοπρεπή και υπερήφανη ζωή σήμερα , που θα δίνει την δυνατότητα στον κάθε Έλληνα να δημιουργεί σε κάθε τομέα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων , βάζοντας έτσι τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον της Ελλάδος και του Ελληνικού λαού.
Οπωσδήποτε ο Εθνικισμός και ο κάθε Εθνικιστής σέβεται όλους τους άλλους λαούς αλλά απαιτεί και όταν και αν χρειαστεί επιβάλει, όλοι οι άλλοι να σέβονται και να μην ενοχλούν την πατρίδα του.
Όμως είναι γεγονός ότι σήμερα η λέξη και η έννοια Εθνικισμός έχουν κατασυκοφαντηθεί και έχουν ταυτισθεί με το «κακό» . Καθόλου περίεργο , γιατί επίσης γεγονός είναι ότι τον κόσμο τον κυβερνάει αυτός που έχει την δύναμη να ορίζει ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό και αυτήν την δύναμη σήμερα ( προς το παρόν και δεν ξέρω για πόσο ακόμη ) την έχουν οι αριστεροί και οι παγκοσμιοποιητές απόλυτα αντίθετοι με την έννοια του Εθνικισμού. Οπότε όλα εξηγούνται…

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Γιώργος Ζαζάς

Σίγουρα ο Εθνικισμός, είναι παρεξηγημένη έννοια ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να μας την παρουσιάζουν... Όλα βέβαια πηγάζουν από το συναίσθημα και την θέλησή σου να αισθάνεσαι Έλληνας και να αγαπάς την πατρίδα σου, επιθυμώντας να προοδεύσει, συχνά αντλώντας ιδέες από άλλα κράτη, διατηρώντας όμως παράλληλα την Εθνική ταυτότητα!
Ορισμένες φορές συγχέεται με ακρότητες και βία, ορισμένων που θεωρούν ότι κατ΄αυτό τον τρόπο θα μπορέσουν να επιβληθούν. Ας μην ξεχνάμε όμως οτι η βία δεν είναι ΄΄προνόμιο΄΄ μόνο μιας ομάδας Εθνικιστών.Το δόγμα του Εθνικισμού, δεν ειναι παράλογο, είναι απολύτως λογικό, όμως οι διάφοροι εθνοπατέρες, κατάφεραν να το υποβιβάσουν στην συνείδηση του κόσμου και μόνο οι σκεπτόμενοι μπορούν να ανακαλύψουν πλέον τα οφέλη του. Αν αρχίσουμε και λειτουργούμε Εθνικιστικά , θα μπορέσουμε να σηκώσουμε ανάστημα σ΄όλους όσους μας λοιδωρούν και να είμαστε οι Υπερήφανοι Έλληνες, όπως μας γνωρίζει όλη η Υφήλιος.

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Η Αγάπη στο έθνος

Της Αγγελικής Μπαρμπεροπούλου

Έχει σημασία τελικά εάν μπορώ να δώσω έναν ωραία συγκροτημένο ορισμό του εθνικισμού;
Τί σημασία έχει, άν μή έχοντας δύο τρεις φράσεις στο μυαλό, γράψω τί αισθάνομαι όταν σκέφτομαι πως είμαι Ελληνίδα, όταν σκέφτομαι πως είμαι ένα κύτταρο του έθνους;
Σίγουρα η έννοια του Εθνικισμού είναι παρεξηγημένη. Συνυφασμένη ίσως και με ομάδες που έχουν δείξει δείγματα βίας. Τί το περίεργο να αγαπάς τους αδερφούς σου και να θες να ζείς ανάμεσα σε άξιους, άριστους ανθρώπους κοινοί αίμασι που δουλεύουν για το καλό του κοινωνικού συνόλου; Μήπως αν αγαπώ και εργάζομαι για το έθνος μου με κάνει αυτόματα να μισώ άλλα έθνη; Το αντίθετο! Με κάνει να σέβομαι τα άλλα έθνη αλλά πάνω από όλα να σέβομαι εμένα ως ένα κομμάτι της Ελλάδος. Ως περήφανη και άξια Ελληνίς, εμπνέω και απαιτώ το σεβασμό. Δεν ζητιανεύω δεν παρακαλώ. Αυτή είναι η διαφορά του εθνικιστή από τους άλλους:
ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ, ΑΞΙΟΣ. Όχι δουλοπρεπής και όχι κακομοίρης.
Ο εθνικισμός ότι κι αν είναι κι όπως κι αν τον καταλαβαίνει και τον αισθάνεται ο καθένας, σίγουρα είναι ένα:
Το μέλλον της Ελλάδος.

"Ω Ελλάδα σ αγαπώ
ω Ελλάδα ρημαγμένη
θα ξαναγενείς Εσύ
μία κόρη δοξασμένη".

Εθνικισμός= Πολιτισμός

Του Νίκου Τζιόπα

Ανατρέχοντας στην ιστορία κάποιος, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι αυτό που ονομάζουμε "Παγκόσμιος Πολιτισμός", δεν είναι τίποτα άλλο από μια σύνθεση διαφόρων Εθνικών Πολιτισμών.
Κύρια ο Ελληνικός Πολιτισμός, αλλά και ο Αιγυπτιακός, ο Κινέζικος και πολλοί άλλοι, έβαλαν το δικό τους λιθάρι στη δημιουργία του Παγκόσμιου Πολιτισμού, ανάλογα με τις δυνατότητές τους.
Παρ΄όλες τις όποιες επιρροές δέχθηκαν από ξένους πολιτισμούς, πάντα λειτούργησαν Εθνικά. Δημιουργήθηκαν, δηλαδή, από ανθρώπους κοινής καταγωγής, γλώσσας και θρησκείας.
ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναφέρεται στην ιστορία, η παραγωγή αξιόλογου πολιτισμού, από κάποια πολυφυλετική και πολυπολιτισμική κοινωνία.
Οι εθνικές κοινωνίες δημιούργησαν πολιτισμούς κι εδώ ακριβώς βρίσκεται για μένα ο ορισμός της Εθνικιστικής Ιδέας:
Η Θέληση και η Εσωτερική Παρόρμηση του ανθρώπου, να συμμετέχει στην παραγωγή του πολιτισμού, ως Έλληνας, Κινέζος, Αιγύπτιος κ.ο.κ.
Πιστεύω μου είναι, ότι επειδή αυτή η ΘΕΛΗΣΗ στηρίζεται στο συναίσθημα, η Εθνικιστική Ιδέα θα πάψει να υπάρχει μόνο σε μία κοινωνία όπου θα εφαρμόζονται λοβοτομές.